د ناسا د ارتمیس ۲ ماموریت د ریکارډونو په ماتولو سره امریکا او چین په فضا کې یوې نوې سیالۍ ته داخل کړل. په دې مقاله کې د ارتمیس ۲ ماموریت جزیات او سپوږمۍ ته د انسان د ستنېدو د نوې مرحلې په اړه ولولئ.
د فضا د څېړنې په تاریخ کې یو ځل بیا یوه نوې پاڼه واوښته. د ناسا د ارتمیس ۲ ماموریت څلور ستورمزلي روانه اوونۍ وتوانېدل چې د سپوږمۍ له شا څخه په تېرېدو سره، نه یوازې د واټن تاریخي ریکارډ مات کړي، بلکې نړۍ ته یې د انسان د فضایي حضور نوې مرحله هم نندارې ته وړاندې کړه. دا ماموریت یوازې یو علمي سفر نه دی، بلکې د امریکا او چین ترمنځ د هغه جیوپولیتیکي سیالۍ پیل دی چې هدف یې په سپوږمۍ کې “پاتې کېدل” دي.
د ریکارډونو ماتول او تاریخي واټن
د ارتمیس ۲ ماموریت په ترڅ کې د “اوریون” کپسول وتوانېد چې له ځمکې څخه نږدې ۴۰۵ زره کیلومتره لیرې واټن ووهي. په دې سره د هغو ستورمزلو ریکارډ مات شو چې له نیمې پېړۍ وړاندې د “آپولو ۱۳” په ماموریت کې ثبت شوی و. ستورمزلو د شپږ ساعته الوتنې په جریان کې له شاوخوا ۶۴۰۰ کیلومتره لوړوالي څخه د سپوږمۍ سطحه په خپلو سترګو ولیده او بېساري معلومات یې ځمکې ته راولېږل.
د ناسا د چارواکو په وینا، د دې فضايي بېړۍ ټول سیسټمونه په “ثابت او سالم حالت” کې دي او اوسمهال د ځمکې پر لور د بېرته راستنېدو په حال کې ده. ټاکل شوې چې دا څلور فضانوردان له فضا څخه په یوه ژوندۍ خبري ناسته کې څرګند شي، چې دا پخپله یو سمبولیک او تاریخي ګام دی.
ارتمیس ۲ ماموریت او د مریخ لپاره بنسټ
د ناسا لپاره ارتمیس ۲ ماموریت د یو څو میلیارده ډالري پروګرام مهمه برخه ده. د دې پروګرام اصلي هدف دا دی چې تر ۲۰۲۸ کال پورې انسان یو ځل بیا د سپوږمۍ پر سطحه پل کېږدي او هلته یو اوږدمهاله بنسټ جوړ کړي. دا د سپوږمۍ تمځای به په راتلونکي کې د مریخ پر لور د تګ لپاره د یوې اډې په توګه وکارول شي. په هیوسټن کې پوهان په ژوندۍ بڼه له ستورمزلو سره په اړیکه کې دي ترڅو د سپوږمۍ د سطحې په اړه مستقیم لید او علمي معلومات ثبت کړي.
د امریکا او چین ترمنځ فضایي سیالي
په داسې حال کې چې امریکا د ارتمیس ۲ ماموریت په بریاوو ویاړي، چین هم په دې سیالۍ کې شا ته نه دی پاتې. بېجینګ پلان لري چې تر ۲۰۳۰ کال پورې خپل ستورمزلي سپوږمۍ ته ورسوي. چین په وروستیو کلونو کې د سپوږمۍ له تورو اړخونو څخه د نمونو په راوړلو سره ثابته کړې چې د فضا په برخه کې یو جدي رقیب دی.
اوسنۍ سیالي نور یوازې سپوږمۍ ته په “رسېدو” پورې محدوده نه ده، بلکې اصلي پوښتنه دا ده چې کوم هېواد به لومړی وکولی شي هلته یو دوامداره حضور او مېشت ځای رامنځته کړي؟
امریکا: د “ارتمیس تړونونو” له لارې د یو نړیوال ائتلاف په جوړولو بوخته ده.
چین او روسیه: د “نړیوال سپوږمیز څېړنیز سټېشن” په پروژه په ګډه کار کوي.
تخنیکي ننګونې او راتلونکی
سره له دې چې ارتمیس ۲ ماموریت لویه بریا ده، خو لا هم تخنیکي ننګونې پر ځای دي. امریکا باید د چین څخه مخکې سپوږمۍ ته د بېرته ستنېدو ژمنه پوره کړي، او چین باید خپل نوي سیسټمونه لکه درانه توغندي په بریالیتوب سره وازمويي. متخصصان په دې باور دي چې د ارتمیس ۲ ماموریت پای نه، بلکې د یوې داسې نوې مرحلې پیل دی چې د انسان د فضايي حضور راتلونکې لسیزې به وټاکي.
