په دې کیسه «هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي» کې د روغتون د کنګل شویو دهلېزونو، د یوې مور د بېپایه اضطراب او د مرګ له پولې د بېرته راګرځېدو یو دردناک او هنري داستان ولولئ.
هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي؛ د روح او درد یوه منظومه
ځینې سهارونه داسې وي چې کاینات خپله ښکلا درته وړاندې کوي، خو ستا روح یې د منلو توان نه لري. ما نه غوښتل د ونو هغه مست خوځېدل وګورم او نه مې هم زړه کېدل چې د باغچې په شبدرو پروت هغه لړزېدونکی شبنم ووینم، چې نرم باد به له ښې نه چپ او له چپ نه ښې ته په خورا ناز نڅاوه. ځکه زما د سترګو له پرانېستل کېدو سره سم، په ذهن کې مې یو داسې انځور راژوندی کېده چې هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي، یوازې تریخوالی او ژوره اندېښنه وه. هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي
ما به ځان په یوې داسې چوپتیا کې ډوب موند، چې ارام یې په ځان کې تېر کړی و او د ویرې یوې ناهیلې غېږې ته یې سپارلې وم. په دغه بېروحه فضا کې یوازې د میناوو غمجن غږونه او له لرې د ماشومانو د ژړا بغارې اورېدل کېدې؛ هغه ماشومان چې میندو یې په رپېدلو لاسونو په غېږ کې پورته او ښکته کول، ترڅو د درد هغه لمبه مړه کړي چې د هغوی کوچني وجودونه یې سوځول.هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي
د دارالشفا بېروحه دهلېزونه
ډاکټران! هی طبیبانو! دا هغه نومونه وو چې زما په وجود کې به یې لړزه اچوله. د هغوی سیوري هم زه وېرولم، ګواکې هغوی زما د روح د قبض کولو لپاره را روان وي. ما غوښتل له دغه څوپوړیز زندان څخه وتښتم؛ له دې کنګل او بېروحه چاپېریاله چې سرګردانه ارواوو مې ننداره کوله. زما زړه د خپل خټین کور تودوخې او د کورنۍ د مینې غېږې ته په تلو پسې تپېده.هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي
خو برخلیک داسې و چې ما باید هره ثانیه دا وېره تجربه کړې وای. ډاکټرانو ویل چې دا مېلمه تیا به هر کال وي؛ هر ژمی باید زه په همدغو له اندېښنې ډکو خونو کې د مرګ او ژوند ننداره وکړم. باید وګورم چې څوک د روغتون دا غمکده د ابدي نشتون په نیت پرېږدي او څوک بېرته د ژوند غېږې ته پناه وړي.هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي
د سرې ږمنځې یاد او د مور دعا
هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي، کله ناکله د یوې مړۍ ډوډۍ په څېر سخت وي چې د مور له ستوني نه تېرېده. ما به لیدل چې مور مې ډوډۍ خوري، خو لکه په ستوني کې یې چې ازغی ولاړ وي. کله به مې چې ترې وپوښتل: «مورې! ولې نن لکه هره ورځ ماته خواړه نه راکوې؟» هغې به په داسې حال کې چې د اوښکو دوړو یې د سترګو لید پيکه کړی و، راته ویل: «مور دې جار شي، ته نن د خپل ډاکټر کاکا مېلمنه یې.»
هغه ورځ مور مې یوه سره ږمنځ راواخیسته؛ په داسې حال کې چې هره ثانیه یې له ساعت څخه وخت پوښت، زما د وېښتو په ږمنځلو یې پیل وکړ. هغې غوښتل خپله لور په دغه مرګونې مېلمستیا کې تر ټولو ښکلې ښکاره شي. کله چې د جراحۍ د خونې هغې دروازې ته ورسېدو چې ما ورته د “روح ایستلو خونه” ویل، مور مې په لړزېدلي غږ وویل: «یو ځل دې روح درنه اخلي، بیا درته نوی روح درکوي؛ هو، دا یوه ښکلې مېلمستیا ده.»
د مرګ له پولې بېرته راستنېدل
درې ساعته په دولسو ساعتونو بدل شول. ساه بنده شوه، دستګاه خاموشه شوه او ډاکټرانو په ستړي حالت کې خپل ماسکونه لرې کړل. هغوی مور ته وویل: «پلار یې خبر کړئ چې د خپلې لور جسد یوسي.» مور مې په چیغو ویل: «نه! زما لور ژوندۍ ده، هغه کمزورې نه ده.»
کله چې دوو کسانو زما بېساه بدن د مړستون (سړې خونې) په لور لېږداوه، د لومړۍ زینې په پای کې معجزه وشوه. یو چا چیغه کړه: «ډاکټر! مړی ژوندی شو!» هو، ما بېرته ساه واخیسته. هغه سپینه ټوټه چې زما پر مخ وه، زما د ساه له هرې څپې سره پورته او ښکته کېده. زه بېرته راوګرځېدم، خو زما په ذهن کې دا پوښتنه تله پاتې شوه چې څومره نور ماشومان د بېوزلۍ او د روغتون د نشتوالي له امله د ژوند له دغه نعمته بېبرخې شول؟
هغه څه چې زموږ په روح کې نقشه شوي
شل کاله تېر شول، خو لا هم د روغتون د هغو نیمخامو وریجو بوی، د ټپي شویو خلکو زګیروي او د مرګ هغه سړه وېره زما په روح کې ژوندۍ ده. په حقیقت کې، هغه څه چې له موږ سره پاتې کېږي، یوازې پېښې نه دي، بلکې هغه احساسات دي چې زموږ د وجود په ژورو کې د تل لپاره پاتې شوي دي. په داسې یو وطن کې چې هره ورځ د هیلو جنازې اخیستل کېږي، زما د ژوند کیسه د زرګونو نورو هغو کسانو فریاد دی چې د ژوند فرصت یې له لاسه ورکړی دی.
یادونه: دا کیسه د هغو ټولو افغانانو د رنځ او صبر یو تصویر دی چې په سختو شرایطو کې یې د بقا لپاره مبارزه کړې ده.
