له اندازې زیات محبت هغه حالت ته ویل کېږي چې مینه خپل طبیعي تعادل له لاسه ورکړي او د انسان پر فکر، احساساتو او ورځني ژوند منفي اغېز وکړي. مینه په خپل ذات کې یو ښکلی او ضروري احساس دی، خو کله چې له حد واوړي، نو د ارام پر ځای اندېښنه، فشار او حتی رواني ستونزې رامنځته کوي. ډېر خلک فکر کوي چې هر څومره زیاته مینه ښه ده، خو حقیقت دا دی چې له اندازې زیات محبت هم د نورو افراطي احساساتو په څېر زیانونه لري.
له اندازې زیات محبت او د تعادل له منځه تګ
په عادي حالت کې مینه انسان ته انرژي، خوښي او هیله ورکوي. خو کله چې له اندازې زیات محبت رامنځته شي، دا احساس ورو ورو په وابستګۍ بدلېږي. په دې حالت کې انسان خپله ازادي له لاسه ورکوي او ټول فکر یې یوازې د یو شخص پر شاوخوا راڅرخي. دا ډول اړیکه نور متوازنه نه وي، بلکې یو اړخیز فشار ته ورته کېږي.
د رواني علومو له مخې، هر احساس یو طبیعي حد لري. لکه څنګه چې ډېرې وېرې انسان فلج کوي، همداسې له اندازې زیات محبت هم کولی شي د انسان عادي ژوند ګډوډ کړي. نو ځکه د مینې او وابستګۍ ترمنځ کرښه پېژندل ډېر مهم دي.
د له اندازې زیات محبت نښې
کله چې مینه له خپل طبیعي حالت څخه ووځي، ځینې څرګندې نښې لري چې باید ورته پام وشي. له اندازې زیات محبت عموماً په دې ډول څرګندیږي:
انسان نشي کولی د مقابل لوري له شتون پرته عادي ژوند وکړي
د بېلتون یا لرې والي شدید ویره پیدا کېږي
فرد خپل شخصي اهداف او پلانونه له پامه غورځوي
ټول وخت او فکر یوازې په یوه اړیکه مصرفېږي
په دې حالت کې انسان داسې احساس کوي لکه د خپل ژوند کنټرول یې له لاسه ورکړی وي. دا نه یوازې رواني فشار زیاتوي، بلکې پر ټولنیزو اړیکو او مسلکي ژوند هم منفي اغېز کوي.
په ورځني ژوند کې د له اندازې زیات محبت بېلګې
له اندازې زیات محبت یوازې په عاشقانه اړیکو پورې محدود نه دی، بلکې په بېلابېلو برخو کې لیدل کېږي.
په عاشقانه اړیکو کې، کله ناکله یو کس دومره زیات احساساتي کېږي چې د مقابل لوري هره کوچنۍ خبره ورته لویه ښکاري. که اړیکه له ستونزو سره مخ شي، نو دا ډول کسان ژور خپګان تجربه کوي.
د مور او پلار او اولاد ترمنځ هم له اندازې زیات محبت عام دی. ځینې کورنۍ خپل ماشومان دومره نازوي چې هغوی خپلواک فکر نه شي کولی. وروسته دا ماشومان په ژوند کې د تصمیم نیولو پر مهال له ستونزو سره مخ کېږي.
په واده کې هم که یو لوری خپله ټوله انرژي یوازې پر بل لوري متمرکزه کړي، نو اړیکه خپل توازن له لاسه ورکوي او دواړه لوري تر فشار لاندې راځي.
ولې له اندازې زیات محبت خطرناک دی؟
له اندازې زیات محبت په لومړي سر کې ښایي د ژورې مینې نښه ښکاره شي، خو په اوږد مهال کې ستونزې رامنځته کوي. دا حالت انسان له خپل ځان لرې کوي او د هغه خپل هویت کمزوری کوي.
کله چې یو څوک خپل ټول ارزښت په بل انسان پورې وتړي، نو د هغه د نشتوالي په صورت کې ځان بېارزښته احساسوي. دا ډول فکر کولی شي د اضطراب، خپګان او حتی ژورو رواني ستونزو لامل شي.
سربېره پر دې، له اندازې زیات محبت د اړیکو کیفیت هم خرابوي. ځکه چې مقابل لوری ځان تر فشار لاندې احساسوي او دا حالت کولای شي اړیکه زیانمنه کړي.
سالمه مینه څنګه وي؟
سالمه مینه تل له تعادل سره مل وي. په داسې اړیکه کې دواړه کسان یو بل ته درناوی لري، خو خپلواکي یې هم ساتل شوې وي. سالمه مینه دا مانا نه لري چې یو څوک بل ته ځان بشپړ وقف کړي، بلکې دا مانا لري چې دواړه لوري یو بل ته د ودې فرصت ورکوي.
په سالمه مینه کې:
اعتماد موجود وي
شخصي حدود درناوی کېږي
دواړه لوري خپل شخصي ژوند هم لري
اړیکه د فشار پر ځای د ارام سبب وي
همدا ځانګړتیاوې دي چې مینه له یو سالم احساس څخه په ستونزه نه بدلېږي.
له اندازې زیات محبت که څه هم د ژور احساس څرګندونه ښکاري، خو په حقیقت کې کولی شي د انسان ژوند له تعادل څخه وباسي. مینه هغه وخت ارزښت لري چې د انسان د ودې، ارام او خوښۍ سبب شي، نه دا چې هغه محدود او وابسته کړي.
که څوک احساس کوي چې له اندازې زیات محبت یې پر ژوند منفي اغېز کړی، نو غوره ده چې خپل احساسات په دقت وڅېړي، شخصي حدود وټاکي او د تعادل ساتلو هڅه وکړي. ځکه ریښتینې مینه هغه ده چې انسان پیاوړی کوي، نه دا چې هغه د بل چا په سیوري کې ورک کړي.
